Gustave Flaubert - biografia
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Gustave Flaubert urodził się 12 grudnia 1821 roku w miejscowości położonej na Północy Francji, w Rouen. Przyszedł na świat jako czwarte dziecko naczelnego lekarza szpitala miejskiego. Jako dziecko wyróżniał się ponadprzeciętną wrażliwością, bardzo dużo czytał. Ponieważ jego rodzina zamieszkiwała w budynku przynależącym do szpitala od najmłodszych lat miał rozwijał naukowe zainteresowania. Ukończył szkołę średnią w rodzinnym Rouen, a w 1841 roku, wbrew swej woli, został posłany do Paryża, by tam studiować prawo. W stolicy Francji zaprzyjaźnił się z przedstawicielami środowiska literackiego. Dzięki temu doświadczeniu odkrył w sobie talent do pisania.

W 1844 roku padł ofiarą ciężkiej choroby na tle nerwowym, której do tej pory nie zidentyfikowano. Wiadomo jedynie, że przypominała ona swoim przebiegiem epilepsję. Ze względów bezpieczeństwa własnego i otoczenia, przeniósł się do rodzinnej posiadłości Le Croisset, znajdującej się na przedmieściach Rouen. Ku swojej uciesze, mógł wreszcie porzucić prawo i skoncentrować się na pisarstwie.

Z upływem lat stał nawiązał znajomości, a nawet przyjaźnie z najwybitniejszymi pisarzami i ludźmi sztuki ówczesnej Francji. Znane są jego relację m.in. z Victorem Hugo, Georges Sandem, Charles Augustin Sainte-Beuve’m, Théophile Gautier’em, Guy de Maupassantem, a także Rosjaninem Ivanem Turgenevem. Przez wszystkich wymienionych był on darzony nie tylko szacunkiem, ale i podziwem.

Na szczególną uwagę w biografii artysty zasługują dwa wątki miłosne. Pierwszy z nich dotyczy stosunku pisarza do Elizy Schlessinger, mężatki, starszej kobiety, którą poznał w wieku zaledwie piętnastu lat. Kobieta przez bardzo długi czas był obiektem platonicznej miłości Flauberta. Drugi wątek dotyczy Luizy Colet, poetki, która w latach 1846-1854 była kochanką artysty. Para widywała się rzadko, a związek przetrwał tak długo głównie za sprawą listów miłosnych. Flaubert uważał, że obraz Luizy, który sobie wyidealizował jest znacznie bardziej atrakcyjny, niż ta sama kobieta w rzeczywistości, dlatego też namiętnie do niej pisał unikając jednocześnie spotkań w cztery oczy. Artysta ponad wszystko cenił sobie samotność, którą gwarantowało mu mieszkanie w Le Croisset.

Flaubert często nazywany był przez to mizantropijnym pustelnikiem. Uważano go za schorowanego, zgorzkniałego pesymistę, co wywodziło się nie tyle z jego przypadłości na tle nerwowym, ale głównie z brutalnie ostentacyjnej wręcz dezaprobaty, jaką manifestował pod adresem klasy mieszczańskiej. Bardzo często drażnił go kontrast pomiędzy idealnym, fantastycznym światem, który istniał w jego wyobrażeniach i snach a realnością. Przykładem może być wyidealizowana miłość do Elizy, która odbiła się na późniejszych relacjach Flauberta z kobietami. Samotność i nieszczęście artysty widać wyraźnie w jego ulubionym powiedzonku: „Madame Bovary, c'est moi” („Pani Bovary, to ja”).

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Realizm
2  Krótkie streszczenie Lalki
3  Charakterystyka Sachema



Komentarze
artykuł / utwór: Gustave Flaubert - biografia






    Tagi: